Het Leuvens voetbal zat sinds het einde van de jaren 90 in een dipje en het Leuvens stadsbestuur wilde daar iets aan doen. Begin maart 2002 brachten zij de 2 Leuvense clubs, Stade en Daring Leuven, samen in de hoop 1 club met toekomst uit de grond te stampen en op 11 maart werd reeds een principieel akkoord bereikt tussen de 2 clubs.
Er waren echter enkele onvoorziene problemen waardoor de mogelijke fusieclub in dezelfde situatie zou terechtkomen als de 2 Leuvense clubs en daarom werden de Zwarte Duivels Oud-Heverlee op vraag van het Leuvens stadsbestuur bij de gesprekken betrokken.
De gesprekken verliepen zeer positief en reeds op 27 maart 2002 werd er officieel beslist dat de 3 clubs samen het volgende seizoen 1 club zouden vormen. De club zou spelen in 3e nationale met het stamnummer van Oud-Heverlee en op het Leuvens Sportcentrum.
De keuze van naam voor de nieuwe club werd overgelaten aan de initiatiefnemers van de fusie, nl. de gemeentebesturen van Oud-Heverlee en Leuven. Zij kozen voor een versmelting van de 2 gemeentenamen tot Oud-Heverlee Leuven, of kortweg OHL. Ondertussen stond ook vast dat de nieuw club in een volledig witte uitrusting zou spelen met een zwarte, groen en rode streep als verwijzing naar de 3 oorspronkelijk clubs en kon men beginnen uitkijken naar de start van het nieuwe seizoen, het 1e seizoen van Oud-Heverlee Leuven.

Het eerste seizoen van de club werd onmiddellijk een groot succes. De competitie werd afgesloten met een 2e plaats op 5 punten van de kampioen Tubize, en de 3e periode werd overtuigend gewonnen.
In de eindronde die er op volgde werden achtereenvolgens Oostende en Patro Maasmechelen uitgeschakeld waardoor de finale bereikt werd. In die finale tegen Aalst stond het geluk niet aan de zijde van OHL. 120 minuten lang, na 90 minuten stond het 1-1, was OHL de betere ploeg, maar penalties moesten de beslissing brengen en daarin trok OHL aan het kortste eind door het missen van de 8e penalty. Een jaartje langer in 3e was het resultaat.
De nederlaag zorgde voor een wrange nasmaak van een geslaagd seizoen, dat met 16 wedstrijden op rij zonder nederlaag werd afgesloten. De aandacht werd echter al snel op het nieuwe seizoen gevestigd waarvan gehoopt werd dat het de promotie zou opleveren.

Na de mindere seizoen 2003-2004 ruimde trainer Vandevelde na 5 jaar plaats voor Guido Brepoels en werd met de grove borstel door de spelerskern gegaan. 10 spelers vertrokken, 8 nieuwe spelers werden aangetrokken en een aantal beloftevolle jongeren kwamen bij de kern, een kern die gemiddeld 22 jaar oud was. OHL zou het halve seizoen ook afwerken op het terrein in Oud-Heverlee omdat ondertussen in Leuven aan een gloednieuwe tribune werd gewerkt.
Door de nieuwe trainer en een nieuwe, jonge spelersgroep was het afwachten hoe OHL zich zou profileren, maar vanaf de eerste speeldag stond een stevige ploeg op het terrein die onmiddellijk de eerste periode won en zo al minstens zeker was van de eindronde. Na 10 speeldagen was het ook al duidelijk dat het voor de titel ging gaan tussen OHL en United en de Limburgers toonden zich over 30 speeldagen de sterkste. Ze verloren zelfs geen enkele wedstrijd tijdens het seizoen en eindigden met 78 punten, 16 meer als OHL, dat tweede eindigde en zelf ook nog 10 punten meer telde dan de derde SK Tongeren.
Opnieuw eindronde dus voor OHL en daarin begon OHL als favoriet, een rol die het ook waar maakte. In de eerste ronde werd Torhout, de derde van 3A verslagen, in de tweede ronde werd Denderleeuw, de ploeg van ex-trainer Vandevelde, na 2 spannende wedstrijden uitgeschakeld en zo kwam OHL in de finale terecht tegen 2e klasser Visé. In een met zo'n 3000 Leuvenaars gevuld stadion van Hasselt had OHL verlengingen nodig, maar daarin schoot topschutter Sterchele met 2 doelpunten OHL naar tweede klasse.

Na een minder jaar, moest dit het seizoen van de wederopstanding van OHL worden. Helaas, ook dit seizoen zou het opnieuw knokken worden tot op de voorlaatste speeldag om het behoud te verzekeren. De ruime 4-0 op de laatste speeldag tegen KVK Tienen zorgde ervoor dat iedereen die OHL een warm hart toedraagt, alsnog veel frustratie van zich kon afgooien.
De voorbereiding op het seizoen beloofde nochtans veel goeds. Onze jongens wonnen zelfs de galawedstrijd tegen toenmalig regerend landskampioen Standard Luik. Coach Jean-Pierre Vande Velde zag zich echter verplicht om veel te lang te zoeken naar een samenhangend geheel omdat het een voortdurend komen en gaan van testers was. Bovendien vertrokken er op het laatste moment met Denis Odoi en Nils Schouterden twee sterkhouders naar Sint-Truiden. Ondertussen was spelmaker Greg Fereira-Lino ook nog eens zwaar geblesseerd uitgevallen. OHL kende dan ook een dramatische competitiestart en eind augustus werden met Sakanoko, Bétrémieux en Vaesen nog snel de nodige versterkingen gedaan. Stilaan kwam de machine dan toch op gang en rond Nieuwjaar leek een eindrondeticket plots weer haalbaar. OHL startte echter bijzonder zwak aan de terugronde en kreeg liefst drie keer een forfaitscore om de oren. Nadien bleef het tot eind april bang achterom kijken naar wat onze concurrenten in de degradatiestrijd hadden gedaan. Op de voorlaatste speeldag verwierf OHL zekerheid over het behoud en een bevrijd team blikte op de laatste speeldag de buren uit Tienen met 4-0 in.