Rechts uitgedraaide verkiezingen? Helemaal niet! Enkel een zeer slecht gevoel bij wat er tijdens en na de wedstrijd gebeurd is. Onze Mixers leken aanvankelijk heel makkelijk de maat te gaan nemen van de blauwe falanks uit Etterbeek. Erg veel balbezit, meteen al een paar uitgespeelde mogelijkheden en als kers op de taart: een vroeg doelpunt. Minpunt? De netten trilden, maar het balletje van Muslim vloog door het zijnet en de scheids keurde het doelpunt niet goed, want hij had het niet gezien. De tegenstander mag dan al truitjes met FAIR PLAY erop -in koeien van letters op de frontpartij- gedragen hebben; het inspireerde blijkbaar niemand onder hen om eerlijk toe te geven dat er een geldig doelpunt gescoord werd. Musch zou uiteindelijk opnieuw scoren, maar dat zou later een pleister op een houten been blijken.
Een computeruitrol omtrent balbezit, gewonnen duels, schoten op doel zou altijd in ons voordeel gesproken hebben, maar de wetten van het moderne voetbal zijn veelal harder.
In de tweede helft ging RRC Etterbeek steeds zelfzekerder acteren en ze trokken het initiatief vol naar zich toe. Steviger in de duels –soms een beetje te- en je voelde de onzekerheid groeien in de Mixerse hoofdjes. Niettegenstaande het overwicht was het toch een Etterbeeks melkpotje dat overkookte: haakfout van Trys net buiten de grote rechthoek; mannetje staat recht en geeft zomaar pardoes een oorvijg aan onze speler. Ik weet als geen ander hoe onzalig het ambt van referee wel kan zijn, maar desalniettemin kan ik niet begrijpen waarom de man slechts geel trok. Gouden raad voor Trystan: volgende keer professioneel, theatraal neergaan. En mocht je niet weten hoe dat moet: de beelden van België – Nederland anno 1985 bekijken: een akkefietje tussen de ex-trainer van Genk (Frankie Vercauteren) en de illustere Wim Kieft.- Het enige verschil is dat we daar moeten spreken van een geval van ‘hoe naai ik de tegenstander een rode kaart aan.’ Het probleem heet dat je op die manier oprukt naar een spervuur van gevaarlijke tackles; arm-en elleboogwerk; naast de bal trappen en daarbij de tegenstander behoorlijk pijn doen; etc. Naarmate de tweede helft vorderde leek ons team wel gewurgd door de angst voor blessures, de kopjes gingen hangen, sommigen betaalden cash voor hun inzet uit de eerste helft en leken leeggespeeld. Snel terug wisselen voor spelers die in de eerste helft meer leken te overtuigen, bracht ook geen soelaas.
Als je wedstrijd dan ook nog eens eindigt op heen-en-weer geschreeuw tussen spelers en een gevecht in regel na het douchen is de maat wat mij betreft helemaal vol. Trystan werd blijkbaar de ganse wedstrijd verbaal uitgedaagd door één bepaalde jongen; waarom Muslim een vuist in zijn gezicht kreeg -zonder ook maar de minste aanleiding gegeven te hebben- zal voor mij altijd een raadsel blijven. Wie van een uitdaging houdt moet maar eens gaan lezen op de webstek van RRC Etterbeek: die bevat schitterende passages over gedrag en wellevendheid, charters werden getekend, dure eden gezworen; alles in het teken van sportiviteit op en naast het terrein. Wie nog wat dieper graaft, zal zelfs de club terugvinden als een vroegere winnaar van Fair Play-trofeeën! Zo zie je maar dat je als club zelfs dan niet in de hand hebt wat het individu kan aanrichten. Ik van mijn kant ben beschaamd dat ik onze kinderen niet heb kunnen afschermen van dit soort onbesuisde agressie. De scheidsrechter beloofde één en ander te vermelden in zijn verslag (alhoewel hij de allerergste feiten niet ‘de visu’ had kunnen vaststellen), maar veel heil verwacht ik daar niet van. Een welgemeende sorry aan de papa en mama van Muslim, hopelijk viel het allemaal nogal mee!
Ik weet niet waarom, maar plots vind ik die uitspraak van een oud-sportleraar van het Sint-Pieterscollege (Mr DeMaegd) wel wat hebben: ‘Ik dacht altijd dat jij één van mijn fijne kapiteins was en nu blijk je de rotte appel in de mand van deze klas!’ Ik vrees alleen dat niemand van de Brusselse staf de euvele moed gaat hebben om die jongens eens grondig de les te spellen: meer dan een ‘tais-toi’ heb ik alvast van hun trainer niet gehoord (gericht tot die jongen, welke stond te dreigen)? Het hoeft wel gezegd dat hij het vechtersbaasje mee hielp afvoeren, maar ik durf dat te catalogeren als een strategische aftocht; wel wetende dat de scheidsrechter weinig tot niets kan beginnen, als hij niets gezien heeft.
Eerlijk? Ik ben het even beu! Mede daardoor bleef dit verslag schrikkelijk lang in mijn pen zitten. Blijkbaar leefde ik tot zaterdag op een wolk en zag ik het jeugdvoetbal veel te rozig in. Die twee gastjes van 13-14 jaar hebben mij naar beneden doen donderen en geconfronteerd met een wereld, waar ik weinig fier op kan zijn.
Lieve lezer, ik voel mij verplicht op een positieve noot te eindigen en wens u allen een sportief, veilig en gezond voetbalweekend!