Eindigde het eerste treffen tussen onze jongens en de kakkers van Mechelen nog op een pandoering voor de jonge Leuvenaars, dan kon nu een forfaitscore (zoals de grote jongens van OHL een avond eerder in Genk overkwam) toch vermeden worden. Sterker nog, de –7 kon – voor de gelegenheid met trainer Roel langs de zijlijn – het geel-rode geweld aanvankelijk gemakkelijk de baas: het was echter wel lang wachten tot de eerste uitgespeelde kans. Keeper Torben had de bal nog maar nauwelijks uit zijn net gevist, of Lowie ramde de volgende keihard in de Mechelse goal. De kansen golfden nu heen en weer zonder dat één team de bovenhand had. Kort voor de rust slaagde Mechelen erin twee keer kort na elkaar te scoren, maar nog voor gelegenheidsscheidsrechter en OHL-délégué Bram (die niemand van partijdigheid kon beschuldigen) voor het rustsignaal floot haalde Jelle twee keer zijn snelle benen uit de kast en scoorde hij telkens na een lange ren. Toen Tristan ook nog eens uithaalde, hingen de bordjes mooi in evenwicht tijdens de pauze.
Het jonge geweld van OHL kwam blijkbaar goed opgewarmd uit de kleedkamers: nog voor de jongens van KV Mechelen van hun warme choco waren bekomen, had Tristan Leuven op voorsprong gezet. En plots lukte er niks meer: greep de zegestress OHL bij de keel? In geen tijd ging Mechelen erop en erover. Bij het ingaan van het laatste kwartje leek niks een thuiszege van geel-rood nog in de weg te staan. En toch: Aaron en Tristan vonden de weg naar het doel van de tegenstander opnieuw en keeper Sam ontdekte onvermoede reflexen op de harde afstandschoten van de Mechelaars. In de slotminuten probeerde OHL de bakens nog te verzetten maar uiteindelijk haalden de supporters van de thuisploeg opgelucht adem toen scheids Bram een einde aan de wedstrijd maakte. En zo keerden de jongens van de –7 met een wijze les terug naar huis: probeer een hele wedstrijd lang even geconcentreerd te blijven!